همیشه این سوال برای خیلی ها مطرح میشه که آیا مهاجرت کردن کار درستی هستش؟ آیا ریسک نداره ؟ آیا از ایران برم شرایطم بهتر میشه ؟ آیا میتونم خودم رو با شرایط جدید تطبیق بدم ؟ آیا زبان یاد میگیرم ؟ آیا ..... ! ؟

به نظر من مهاجرت کردن برای افراد مختلف دارای شرایط متفاوتی هستش و هر شخص خودش بهتر میدونه که آیا این کار درسته یا نه ؟

آدم باید منطقی باشه و همه مسائل و مشکلات رو در کنار هم بزاره و خوبی و بدی هاش رو با هم بسنجه .

بعضی افراد هستن که از نظر شرایط کاری ( مالی و حقوقی) زیاد وضعیت جالبی ندارن و به قول معروف با یک حقوق کارمندی و بدون پس انداز ماهیانه زندگیشون رو میگذرونن و امکان پیشرفت در کارشون هم کم هستش.این گونه افراد ریسک بسیار کمی دارن و مطمئناً چیزه زیادی رو در ایران از نظر مالی از دست نمیدن . چه بسا شاید با مهاجرت کردن و زندگی در یک کشور درست و حسابی که همه چیزشسرجای خودش هستش وضعیت بهتری پیدا کنن و هم از نظر شرایط مالی پیشرفت کنن و هم از نظر موقعیت اجتماعی و استفاده از امکاناتی که دولت در اختیارشون قرار میده .

یک عده دیگه از مهاجرا افرادی هستن که به هرحال در ایران یک کار نسبتاً خوبی دارن و از نظر مالی هم درآمدشون بد نیست و به دنبال پیشرفت کردن و داشتن موقعیت زندگی بهتر برای خودشون و بچه هاشون میگردن. من فکر میکنم مهاجرت برای این دسته افراد یکم سخت تر باشه چون به هرحال از یک رضایت نسبی در ایران برخوردار بودن و سعی در این دارن که وضعیتشون رو بهبود ببخشن ( حالا چه از نظر مالی چه از نظر اجتماعی ).

به هر حال افرادی که تصمیم به مهاجرت میگیرن هرکدوم با یک سری امیدها و آرزوها این کار رو انجام میدن و درنهایت امیدشون به رسیدن به شرایط مطلوب تر هستش.

آدم باید خودش کلاهشو قاضی کنه ببینه از زندگی چی میخواد :

یکی هست که فقط براش پول درآوردن مهمه حالا میخواد با هر روشی این پوله دربیاد براش مهم نیست و با توجه به اینکه کلاً نظام خرتوخری در اقتصاد مملکتمون حکم فرما هستش در نتیجه این گونه افراد در ایران خیلی موفق تر خواهند بود و میتونن با دلالی و یا کارهای مقطعی پول های خوبی به جیب بزنن . یک نمونش خرید و فروش دلار یا سکه یا چه میدونم خرید ماشین تصادفی و فروش اون به عنوان ماشین بدون تصادف.

مطمئناً اینگونه افراد اگر مهاجرت کنن نمیتونن در کشورهای دیگه که همه چیز حساب کتاب داره موفق باشن و طبیعتاً بعد از چند وقت زندگی در خارج از کشور میگن ای بابا ، گور بابای مهاجرت و زندگی در خارج ما که نخواستیم . بر میگردن ایران و روز از نو روزی از نو ، دوباره شروع میکنن به همون کارهایی که قبلاً انجام میدادن و بازهم درآمد خوبی خواهند داشت و سالی چند مرتبه هم با پولایی که درآوردن یکی دوتا سفر خارجه هم میرن. برای اینگونه افراد مهاجرت خیلی اشتباهه چونکه هدفشون سالم زندگی کردن نیست و میخوان هر جایی که میرن ایرانی بازی دربیارن و قوانین رو زیر پابزارن و از بیراهه پول دربیارن که واقعاً احتمال اینکه در خارج از ایران موفق بشن خیلی کمه !!! و همون بهتر که این فرهنگ 2500 ساله کلاهبرداری و بی نظمی از کشورمون خارج نشه و به عنوان یک سنت در ایران باقی بمونه چون واقعاً حیفه که بقیه جاهای دنیا هم از تکنیک های دودره بازی و دغل بازی ما ایرانی ها چیز میز یاد بگیرن !!! میدونید که منظورم چیه !! بهتره انحصارش دست خودمون بمونه !

یک عده دیگه از افراد ، بنده خداهای تحصیل کرده ه ای هستن که بعد از کلی زحمت و درس خوندن و دانشگاه رفتن نه تنها نتونستن یک کار نون وآب دار پیدا کنن بلکه مجبورن برای اینکه هزینه های زندگیشون رو دربیارن به هرکار بی ربطی مشغول بشن تا جلوی زن و بچشون شرمنده نشن ! چه بسیار مهندسا و کارشناسایی که از دانشگاه فارغ التحصیل میشن ولی به علت عدم وجود کار مناسب مجبور به اشتغال در شرکت هایی با عنوان نظافتچی ،سرایدار، پیک موتوری و ... میشن .خداوکیلی اغراق نمیکنم حتماً خود شما هم از اینگونه افراد میشناسید. من خودم حداقل 4 -5 نفرشون رو میشناسم که با داشتن مدارک دانشگاهی دارن کارهای خارج از عرف و تخصصشونرو انجام میدن. البته بی احترامی به انجام چنینمشاغلی نست ولی خیلی حیفه که آدم در کشور خودش هم بیکار بمونه و بهش ظلم اجتماعی بشه. درسی که اون همه زحمت براش کشیدی و پول خرج کردی دانشگاه رفتی ، راحت باید قابش کنی و بزاری در کوزه ! به نظر من اگر این افراد موقعیت مهاجرت براشون پبش بیاد مطمئناً افراد موفقی میشن چونکه در ایران حسابی سختی های لازم رو کشیدن و بقول یکی از دوستان مثل یک ماشین بنز که به آرامی درسنگ لاخ حرکت میکنه ولی وقتی به جاده مسطح میرسه تخته گاز میره و کلی پیشرفت میکنه !

آدم باید شرایط اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی ، هنری و ... مملکت خودش رو با جایی که میخوادبره مقایسه کنه ببینه آیا شرایط کشور خودش که ایران باشه بهتر از مقصدش هست یا اینکه نه اگر قراره سختی بکشه حداقل از یک ثبات اجتماعی نسبی برخوردارمیشه .

پس مهاجرت کردن و ترک کشور همه جوره به خوده آدمش بستگی داره که از خودش و آیندش چه انتظاری داره . درسته خدایی دوری از خانواده و دلبستگی ها بسیار سخته مخصوصاً سالهای اول مهاجرت ولی باید برای رسیدن به هدفهایی که داریم هزینه هایی هم پرداخت کنیم و یکسری چیزها رو هم از دست بدیم.

اگر دنبال آرامش و امنیت اجتماعی ، ثبات اقتصادی، اقتدار سیاسی، آزادی بیان و آزادی هنری هستید مهاجرت به کشوری مثل کانادا بسیار صحیح خواهد بود ولی این رو هم باید دونست که رسیدن به تمام اهدافی که ذکر شد زمان بر خواهد بود و نیازمند تغییر در بسیاری از رفتارهای ما خواهد بود .    

خدارو شکر ( برای نوشتن پست جدید ، هرچند خیلی بی سرو ته بود ولی در عوض من سرگرم شذم )!پ

 شاد باشید !